Canı Sıkılan Adam

Saat gecenin üçü oldu hala uyuyamadım ben. Sevdiceğimle tatil bitti, yuvaya döndük. "Bi insanı en iyi ya aynı evde ya da tatilde tanırsın" derler ya, sanırım o da beni tatilde tanıdı...ve korkarım adam benden bıktı! Evet ne ben yanlış yazdım, ne de sen yanlış okudun: harbiden benden bıktı :) Tamam şimdi sakin olup başa dönelim... Çok hızlı bi tanışma, hızlı bi aşk, hızlı bi ilişki oldu bizimkisi. Tanıştık, ertesi gün sevgili olduk ondan sonra da hemen hemen her günü beraber geçirdik zaten. Bizzat O'nun arkadaşının "sevdiğini bu kadar çok söyleme, belli etme, kaybeden sen olursun" sözünü bile duymazdan geldim, her geçen gün daha da çok sevdim onu. Zaman zaman düşündüm "acaba boğuyo muyum onu" diye; ama hiç konduramadım çünkü o beni boğmuyodu -e o zaman ben de onu boğmuyo olmalıydım. Kavgalarımız, sorunlarımız oluyodu tabi ama hep bi şekilde tatlıya bağlıyoduk. Tatil bitti ıvır zıvır derken dönünce SevdiğimAdam bir anda oldu BuzAdam. Böyle bi mesafeler, bi tavırlar falan. Biraz ketum benimkisi. Derdini merdini söylemeyi sevmiyo pek. Oturup konuşmaya çalıştığımda, sıkıntılarımı anlatıp çözüm aradığımda duyduğum en uzun cümle "seni anlıyorum ama inan ne demem gerektiğini, nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum" oldu. Ben de biraz gevezeyim malum. Ben konuşmak istedikçe adam sustu, ben üsteledikçe geri çekildi, ben uğraştıkça sindi. Temeli sağlam ama ara katları yıkık dökük bi binaya kat üstüne kat çıktık. Aradaki sorunları kapatmadan üstüste yığmayı tercih etti(k). Bana artık tahammül edemediğini farketmeye başlamıştım ama ne yalan söyleyeyim aramıza bu kadar büyük bi uçurum koyacağını hiç düşünmedim.   Tatilden döndükten sonra, o her gün iş çıkışı beni arayıp "hayatım ben eve geçiyorum hadi sen de gel özledim" diyen adama bişey oldu, "bugün onla buluşucam, bugün bunda kalıcam"lar başladı. Ben tabi bi anda panik oldum. Panik olunca daha da fazla üstelemeye başladım. İyi bok yedim. Ben gittikçe o kaçmaya başladı. 2 gündür görüşmüyoruz, nerdeyse hiç konuşmuyoruz. Bu gece de O, bi arkadaşında kalıyo. Panik durumum bu 2 günde bayağı bi azaldı. Bugün gittim 2 buçuk aydır acayip ihmal ettiğim en yakın dostlarımla görüştüm. Bütün gün deli danalar gibi gezdim tozdum eğlendim. Bi anda farkettim: Hayatım çok güzelmiş lan! Her zamanki gibi ilişkime kendimi kaptırıp, canım O'ndan başka kimseyle görüşmek istemediği için hayatımı geri plana atmışım ben. Ona verdiğim bu ilginin aynısını ondan da bana karşı göstermesini bekleyip istediğimi alamayınca da hayalkırıklığına uğramışım. NİYE Kİ?? Oturdum bugün bunları düşündüm gülmeye başladım. "Napıyosun kızım sen?" dedim kendime sesli sesli. Tüm bunlar yaşanırken hayatımda bazı tuhaf gelişmeler de vuku buldu. Tuhaf bi şekilde ve tam olarak aynı anda, bi futbol takımı oluşturabileceğim kadar insan aşırı bi ilgiyle üzerime gelmeye başladı. Bazı insanlar vardır ilişkinize saygıları olmaz, onlar seni istiyorlarsa bunu açıkça beyan etmekten çekinmezler. Sevgilinin olması onları hiç etkilemez, yollarından döndürmez. Bunun gibi tuhaf adamlarla muhattap olmak zorunda kalıp bi takım kişilerle arama çaktırmadan duvar ördüm. Canım sevgilim nam-ı diğer BuzAdam bunlar olurken hep ya çalışıyordu ya da arkadaşlarıyla eğleniyordu. Neyse mesele bu da değil. Baktım ben hepten bunalmaya başladım. Evrene mesaj yolladım: "Sevgili evren, ilgiyi seviyorum, hatta ilgi manyağıyım, egoistim, sevgiye açım evet! Ama bunları bana SevdiğimAdam versin, başkaları değil! Lütfen ama ya!" Evren de sağolsun sesimi duydu hemen karşılık verdi demek isterdim ama tabi ki öyle bişey olmadı. Evren bi boka yaramadı hiçbişey değişmedi. Bana da bi anda dank etti, "kızım madem değiştiremiyosun, anı yaşayıp mutlu olmaya bak o zaman". Tamam kabul ediyorum hala üzerinde çalıştığım bi konu bu, her zaman beceremiyorum ama hayatı adama da kendime de dar edeceğime, rahat davraniym kafam da rahat olsun en azından. Kabul edelim SevdiğimAdam çok değişti, 180 derece tersine döndü. Başlarda sürekli benimle ilgilenen, bana sürprizler yapan, uzun uzun konuşmadan gözlerimin içine hayranlıkla bakan adam başka bişeye, tuhaf bişeye dönüştü. Başlarda bizi yakınlaştıran farklılıklarımız bizi uzaklaştırmaya başladı. Üzüldüm evet ve hala da üzülüyorum. Ama O, bunu anlayabilecek bi adam değil, aşık olmayı bilen bi adam değil -sadece aşık olduğunu "sanan" bi adam. İçimden bi ses "sen buna aşkı öğreticeksin sonra da yol alıp gidiceksin cefasını sen çektin sefasını başkasını sürecek benim dangalak kızım" diyo. Ama olsun daha önce de söyledim, onu öyle çok seviyorum ki benimle ya da bi başkasıyla mutlu olması değil önemli olan, sadece mutlu olması. BuzAdam, CanıSıkılanAdam ya da her neyse... O hala SevdiğimAdam ve O bile bunu değiştiremicek. Onun farkedemediği ama benim bir hayli bilincinde olduğum sorunlarımız dağ gibi büyümeye devam edip bi gün bizi ayıracak olsa da (ve her nedense o gün bana çok yakınmış gibi gelse de) ben artık sorgulamıcam. Kalbimi, beynimi ve sevgilimi daha fazla yormıcam. Bizim sonumuz gelse de gelmese de kafam çok daha rahat artık. Canım sevgilim şu anda ne yapıyo bilmiyorum ama ben onu bütün kusurlarıyla beraber çok seviyorum, ama umursamazlığına daha ne kadar dayanabilirim? işte onu bi türlü çözemiyorum...